تسهیلات ترجیحی

تسهیلات ترجیحی در واقع همان وام‌های ارزان‌قیمتی هستند که بانک‌ها با سودی بسیار کمتر از نرخ مصوب بازار به متقاضیان پرداخت می‌کنند. در این سازوکار، دولت یا بانک مرکزی تعیین می‌کند که گروه‌های خاصی از مردم یا بخش‌های تولیدی، به جای پرداخت سودهای سنگین، با نرخ‌های حمایتی (مثلاً ۴ یا ۱۰ درصد) وام دریافت کنند تا قدرت خرید یا توان تولیدشان افزایش یابد. در اقتصاد ایران، وام ازدواج، وام فرزندآوری و تسهیلات ساخت مسکن ملی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های این ابزار هستند که مستقیماً روی توان مالی خانواده‌ها اثر می‌گذارند. از آنجا که سود این وام‌ها معمولاً بسیار کمتر از نرخ تورم است، دریافت آن‌ها برای فرد یک امتیاز بزرگ و راهی برای حفظ ارزش دارایی محسوب می‌شود. اما از نگاه کلان، وقتی منابع بانک‌ها برای این وام‌ها محدود باشد، صف‌های طولانی ایجاد شده و گاهی بانک‌ها مجبور به استقراض از بانک مرکزی می‌شوند. این فرآیند در نهایت می‌تواند باعث رشد نقدینگی و فشار تورمی شود که هزینه آن را همه جامعه پرداخت می‌کنند.