بندر خشک

بندر خشک در واقع یک لنگرگاه در دل خشکی است که به جای کشتی، با قطار و کامیون تغذیه می‌شود. تصور کنید کالایی از بندرعباس وارد کشور می‌شود؛ به جای اینکه روزها در شلوغی جنوب معطل تشریفات گمرکی بماند، مستقیم با قطار به مرکزی نزدیک تهران یا اصفهان منتقل می‌شود تا تمام کارهای اداری و انبارداری‌اش همان‌جا انجام شود. این کار باعث می‌شود بنادر ساحلی خلوت شده و انبارداری اصلی به نزدیکی مراکز بزرگ مصرف منتقل شود تا کالا سریع‌تر به دست مشتری برسد. برای ما ایرانی‌ها، توسعه بنادر خشکی مثل آپرین در نزدیکی تهران یا مرکز سلفچگان، به معنای کاهش هزینه تمام‌شده کالاهایی است که مصرف می‌کنیم. وقتی کالا در بندر ساحلی گیر نمی‌کند، هزینه‌های سنگین انبارداری و جریمه توقف کشتی‌ها کاهش می‌یابد و در نتیجه فشار تورمی ناشی از اختلال در زنجیره تأمین کمتر می‌شود. علاوه بر این، رونق این بنادر با فعال کردن مسیرهای ترانزیتی، درآمد ارزی کشور را بدون تکیه به نفت افزایش داده و به ثبات اقتصادی کمک می‌کند.