بدهی مشترک

بدهی مشترک یعنی وقتی دولت و یک نهاد دیگر مانند بانک‌ها یا صندوق‌های بازنشستگی، هر دو مسئول بازپرداخت یک بدهی بزرگ هستند. در این وضعیت، مرز میان بدهی مستقیم دولت و بدهی شرکت‌های تابعه‌اش کمرنگ می‌شود. این بدهی‌ها اغلب ناشی از تکالیفی است که دولت به بانک‌ها تحمیل می‌کند تا پروژه‌های مختلف را تامین مالی کنند، بدون اینکه بودجه مشخصی برای بازپرداخت آن در نظر گرفته شده باشد. در واقعیتِ اقتصاد ایران، این بدهی‌های مشترک مانند یک بمب ساعتی عمل می‌کنند. وقتی دولت بدهی خود به بانک‌ها را نمی‌دهد، بانک‌ها دچار ناترازی شده و برای جلوگیری از ورشکستگی به منابع بانک مرکزی متوسل می‌شوند. این فرآیند در نهایت به چاپ پول و تورم ختم می‌شود؛ یعنی بدهی‌ای که قرار بود بین دولت و بانک تقسیم شود، عملاً از طریق کاهش قدرت خرید و گران شدن کالاها، از جیب تمام مردم ایران پرداخت می‌شود.