بانکداری متعارف

بانکداری متعارف به زبانی ساده یعنی تجارتی که کالای اصلی آن پول است. در این سیستم، بانک‌ها به عنوان واسطه عمل می‌کنند؛ آن‌ها پول‌های راکد مردم را با یک نرخ بهره مشخص جمع‌آوری کرده و آن را با نرخ بهره‌ای بالاتر به متقاضیان وام می‌دهند. برخلاف بانکداری اسلامی که در ایران اجرا می‌شود و بر پایه مشارکت در سود و زیان است، در مدل متعارف، بانک کاری به سود یا ضرر وام‌گیرنده ندارد و در هر صورت اصل پول و بهره توافق‌شده را در زمان معین پس می‌گیرد.درک این مفهوم برای ما در ایران از این جهت حیاتی است که بدانیم نوسانات نرخ بهره در بانکداری متعارف دنیا، مستقیماً روی قیمت دلار و طلا در بازار تهران اثر می‌گذارد. وقتی بانک‌های مرکزی بزرگ دنیا نرخ بهره را بالا می‌برند، ارزش پول آن‌ها تقویت شده و باعث نوسان در دارایی‌های ما می‌شود. همچنین، بسیاری از ایرانی‌ها در محاسبات مالی خود، سودی که از بانک‌های داخلی می‌گیرند را با نرخ بهره در سیستم متعارف مقایسه می‌کنند تا بفهمند آیا سرمایه‌گذاری‌شان در برابر تورم منطقی است یا خیر.