آزادسازی مالی

آزادسازی مالی به زبان ساده یعنی کم کردن دخالت مستقیم دولت در کارکرد بانک‌ها و بازارهای مالی. در این وضعیت، دولت دیگر برای نرخ سود سپرده یا وام‌ها سقف و کفِ اجباری تعیین نمی‌کند و بانک‌ها را مجبور نمی‌سازد که منابعشان را فقط به پروژه‌های دستوری یا بخش‌های خاصی ببرند. در واقع، قیمت پول یا همان نرخ بهره، به جای بخشنامه‌های شورای پول و اعتبار، بر اساس میزان رقابت بانک‌ها برای جذب نقدینگی مشخص می‌شود. در اقتصاد ایران، این موضوع یعنی پایان دادن به دوران سودهای بانکی که بسیار کمتر از تورم هستند. وقتی آزادسازی رخ دهد، بانک‌ها برای حفظ مشتری مجبورند سودی رقابتی پرداخت کنند تا ارزش دارایی مردم در برابر تورم حفظ شود. اگرچه این کار باعث گران شدن هزینه وام گرفتن می‌شود، اما در عوض صف‌های طولانی برای دریافت وام‌های رانتی و ارزان‌قیمت کوتاه شده و پول به جای واسطه‌گری، به سمت کسب‌وکارهایی می‌رود که توان ایجاد ارزش افزوده واقعی را دارند.