آب‌های سرزمینی

آب‌های سرزمینی در واقع مرز آبی کشور است که تا فاصله ۲۲ کیلومتری از ساحل امتداد می‌یابد. در این محدوده، ایران مالک تمام منابع زیر بستر دریاست و حق دارد بر رفت‌وآمد کشتی‌ها نظارت کند. این فضا برای ایران که از جنوب به خلیج فارس و از شمال به دریای خزر متصل است، حکم یک دارایی استراتژیک را دارد که فراتر از یک مرز جغرافیایی، یک منبع درآمدی عظیم محسوب می‌شود. تأثیر این آب‌ها بر زندگی روزمره ما از طریق قیمت کالاها و درآمدهای دولت حس می‌شود. وقتی از استخراج گاز در پارس جنوبی یا صید ماهی در جنوب صحبت می‌کنیم، در واقع درباره ثروت موجود در آب‌های سرزمینی حرف می‌زنیم که بخشی از بودجه کشور را می‌سازد. علاوه بر این، امنیت این مسیرها باعث می‌شود کشتی‌های حامل کالاهای اساسی بدون هزینه اضافیِ بیمه جنگی به بنادر برسند که این موضوع مانع از جهش قیمت کالاها در مغازه‌ها می‌شود.