کار ترکیبی

کار ترکیبی در واقع میان‌بری برای فرار از محدودیت‌های کار تمام‌حضوری و چالش‌های دورکاری مطلق است. در این مدل، توافق می‌شود که مثلاً سه روز در هفته در دفتر شرکت حاضر شوید و باقی روزها را از خانه کار کنید. این شیوه بعد از همه‌گیری کرونا در ایران، به‌ویژه در شرکت‌های فناوری و بخش‌های اداری کلان‌شهرها، به یک استاندارد جدید تبدیل شد تا هم ارتباطات انسانی حفظ شود و هم از خستگی ناشی از ترافیک و آلودگی هوا کاسته شود. برای یک کارمند ایرانی، کار ترکیبی یعنی صرفه‌جویی مستقیم در هزینه بنزین، استهلاک خودرو یا کرایه تاکسی‌های اینترنتی و مهم‌تر از آن، برگرداندن ساعت‌های تلف‌شده در ترافیک سنگین به زندگی شخصی. از نگاه اقتصاد خانواده، این مدل به معنای کاهش هزینه‌های جانبی مثل ناهار بیرون از خانه و لباس رسمی است. همچنین برای کارفرما این فرصت را ایجاد می‌کند که با اجاره دفترهای کوچک‌تر، هزینه‌های ثابت خود را مدیریت کرده و در روزهای اوج مصرف انرژی یا آلودگی، فعالیت شرکت را بدون تعطیلی ادامه دهد.