مالیات بر دارایی
مالیات بر دارایی برخلاف مالیات بر درآمد که از حقوق یا سود کسبوکار کسر میشود، مستقیماً به ثروتِ انباشتهشده شما تعلق میگیرد. در این روش، دولت بر اساس ارزش روزِ داراییهایی که در اختیار دارید، مثل زمین، ساختمان یا وسایل نقلیه، درصدی را به عنوان مالیات مطالبه میکند. در واقع این مالیات به جای هدف گرفتنِ «جریان پول»، روی «موجودی ثروت» تمرکز دارد تا از تمرکز بیش از حد سرمایه در دست عدهای محدود جلوگیری کند. در فضای اقتصادی ایران، ملموسترین نمونههای این مالیات را در قالب مالیات بر خانههای خالی، خودروهای لوکس و مالیات بر ارث میبینیم. برای مثال، اگر شما ملکی داشته باشید که بلااستفاده بماند یا قیمت خودروی شما از سقف تعیینشده در بودجه سالانه فراتر برود، مشمول پرداخت این مالیات میشوید. این سیاست تلاش میکند سرمایهگذاران را تشویق کند تا پول خود را به جای خرید و انبار کردن کالاهای سرمایهای، به سمت بخشهای مولد اقتصاد ببرند و همزمان منبعی پایدار برای بودجه دولت فراهم کند.
چرا الان مهم است
تازهمالیات بر دارایی، از خانههای خالی تا خودروهای لوکس، این روزها به بحثی داغ تبدیل شده است. پارادوکسِ ماجرا اینجاست که با وجود سهم ناچیز این مالیاتها در تأمین بودجه، همچنان مورد حمایت افکار عمومی هستند. این نشان میدهد که برای ایرانیان، جنبهی «عدالت اجتماعی» و فشار بر ثروتهای انباشته، حتی از کاراییِ اقتصادیِ مالیات هم مهمتر شده است.
آخرین اخبار با این مفهوم
پارادوکس مالیات: چرا رأیدهندگان مالیاتهای ناکارآمد را به نفع خود میدانند؟
رأیدهندگان از مالیاتهای ناکارآمد به عنوان «افسار» برای مهار دولت و جلوگیری از غارتگری و رشد بیرویه آن استفاده میکنند.
۶ تیر ۱۴۰۵