مالیات بر ارزش زمین
مالیات بر ارزش زمین یعنی دولت به جای کلِ ملک، فقط روی قیمتِ خامِ زمین دست بگذارد. در ایران که بخش بزرگی از ثروت در زمین قفل شده، این مالیات بر اساس موقعیت و مرغوبیت زمین تعیین میشود. برخلاف مالیات بر اجاره یا بنا، در اینجا فرقی نمیکند شما در زمینتان چه ساختهاید یا چقدر برای ساختمان هزینه کردهاید؛ بلکه ارزشِ مکانیِ آن قطعه زمین که به خاطر توسعه شهر، امنیت و امکانات دولتی بالا رفته، ملاکِ محاسبه است. این موضوع مستقیماً روی قیمت مسکن و اجارهبها اثر میگذارد. وقتی کسی زمینی را در تهران یا شهرهای بزرگ به امید گران شدنِ خودبهخودی رها میکند، با این مالیات هزینهاش بالا میرود و مجبور میشود یا آن را بسازد یا به کسی بفروشد که قصد تولید مسکن دارد. این کار باعث میشود زمین از یک کالای سرمایهای برای سوداگری، به بستری برای تولید تبدیل شود و در نهایت با افزایش عرضه، فشارِ قیمت در بازار مسکن برای خانوادهها کمتر شود.
چرا الان مهم است
تازهدر حالی که بازار مسکن ایران با رکود و تورم دستوپنجه نرم میکند، بحث درباره «پارادوکس مالیاتی» بالا گرفته است؛ اینکه چرا با وجود مزایای مالیات بر زمین برای کاهش سوداگری، همچنان فشارهای اجتماعی مانع اجرای آن میشود. درک این تضاد نشان میدهد چرا ثروتهای نهفته در زمینهای بایر شهری، برخلاف بخش تولید، همچنان از تور مالیاتی فرار میکنند.
آخرین اخبار با این مفهوم
پارادوکس مالیات: چرا رأیدهندگان مالیاتهای ناکارآمد را به نفع خود میدانند؟
رأیدهندگان از مالیاتهای ناکارآمد به عنوان «افسار» برای مهار دولت و جلوگیری از غارتگری و رشد بیرویه آن استفاده میکنند.
۶ تیر ۱۴۰۵