فوق‌العاده ویژه

فوق‌العاده ویژه در واقع یک بندِ کلیدی در فیش حقوقی کارمندان دولت است که بر اساس قانون مدیریت خدمات کشوری تعیین می‌شود. این مبلغ برخلاف اضافه‌کار که متغیر است، جزو پرداختی‌های مستمر محسوب شده و به تناسب مهارت، حساسیت شغلی و سختی کار به فرد تعلق می‌گیرد. دولت‌ها معمولاً برای افزایش قدرت خرید گروه‌های خاصی از کارکنان مثل معلمان یا کادر درمان، بدون دست زدن به کل ساختار قانون نظام هماهنگ، از پتانسیلِ افزایش درصد این بند استفاده می‌کنند.

برای یک حقوق‌بگیر دولتی، افزایش درصد فوق‌العاده ویژه به معنای جهش در دریافتی ماهانه و حتی بهبود پاداش پایان خدمت است. از آنجا که این مبلغ بر مبنای درصدی از مجموعِ حکم محاسبه می‌شود، اثر فزاینده‌ای بر کل حقوق دارد. در سال‌های اخیر که تورم شتاب گرفته، چانه‌زنی‌های صنفی برای همسان‌سازی حقوق اغلب حول محور فعال‌سازی یا افزایش سقف همین فوق‌العاده چرخیده است تا بخشی از شکاف میان درآمد و هزینه‌های زندگی کارمندان پر شود.