فقر مطلق

فقر مطلق خط‌کشی است که مرز بین بقا و ناتوانی در تأمین نیازهای اولیه را نشان می‌دهد. برخلاف فقر نسبی که به فاصله طبقاتی مربوط است، فقر مطلق مستقیماً با توانایی فیزیکی برای زنده ماندن سر و کار دارد. یعنی اگر درآمد خانوار از مبلغ مشخصی کمتر باشد، حتی با صرف تمام آن برای خرید ارزان‌ترین کالاها، باز هم کالری کافی به بدن نمی‌رسد یا سرپناهی حداقلی فراهم نمی‌شود. در اقتصاد ایران، تورم دورقمی و جهش قیمت مواد غذایی، اصلی‌ترین موتور راننده افراد به سمت فقر مطلق است. وقتی قیمت کالاهای اساسی مثل گوشت، لبنیات یا برنج ناگهان جهش می‌کند، خانواده‌هایی که درآمدشان ثابت مانده، مجبور می‌شوند از کیفیت و کمیت غذای خود بزنند. این وضعیت باعث می‌شود فرد تمام انرژی و زمان خود را صرفاً برای سیر شدن بگذارد و عملاً فرصتی برای آموزش، پس‌انداز یا خروج از این چرخه فقر نداشته باشد.