حق برداشت مخصوص

حق برداشت مخصوص که به آن SDR هم می‌گویند، در واقع یک پول فیزیکی نیست، بلکه یک نوع اعتبار یا سهمیه ارزی است که صندوق بین‌المللی پول به کشورهای عضو اختصاص می‌دهد. ارزش این اعتبار بر اساس میانگینی از قیمت پنج ارز قدرتمند جهان یعنی دلار، یورو، یوآن، ین و پوند محاسبه می‌شود و هدفش این است که کشورها در روزهای سخت و بحران‌های مالی، ذخیره مطمئنی برای مبادلات خود داشته باشند. در اقتصاد ایران، داشتن حق برداشت مخصوص بیشتر مثل یک سپر ارزی عمل می‌کند. وقتی بانک مرکزی با کمبود دلار مواجه می‌شود یا فشارها بر منابع ارزی زیاد است، این اعتبار می‌تواند به عنوان پشتوانه‌ای برای پول ملی عمل کند. هرچه سهم ایران از این دارایی بیشتر باشد، قدرت مانور دولت برای تامین کالاهای اساسی و کنترل نوسانات نرخ ارز در بازار تهران افزایش می‌یابد و در نهایت به ثبات قیمت‌ها در زندگی روزمره مردم کمک می‌کند.