امنیت دریایی

امنیت دریایی در واقع اطمینان از این است که کشتی‌های حامل کالا، نفت و مواد اولیه بدون تهدیدهایی مثل حمله، توقیف یا دزدی دریایی به مقصد برسند. برای ایران که بخش عمده تجارت خارجی‌اش از طریق خلیج‌فارس و دریای عمان انجام می‌شود، این مفهوم به معنای باز بودن رگ‌های حیاتی اقتصاد است؛ یعنی توانایی فروختن نفت و وارد کردن کالاهایی که زندگی روزمره به آن‌ها وابسته است.

وقتی امنیت در مسیرهای دریایی خدشه‌دار شود، هزینه بیمه و حمل‌ونقل کشتی‌ها به‌شدت بالا می‌رود. این هزینه‌های اضافی توسط واردکننده پرداخت شده و در نهایت از جیب مصرف‌کننده ایرانی خارج می‌شود. برای مثال، اگر امنیت در تنگه هرمز یا دریای سرخ به خطر بیفتد، قیمت تمام‌شده کالاهای وارداتی و حتی محصولات داخلی که مواد اولیه‌شان از خارج می‌آید، افزایش یافته و فشار تورمی بیشتری به خانواده‌ها وارد می‌شود.