بحران کیفیت در آموزش ایران؛ چرا مدرک‌گرایی جایگزین مهارت شده است؟

نظام‌های آموزشی موفق بر سنجش استاندارد، مسیرهای مهارتی و استقلال مدارس متکی هستند.

در کشورهای درحال‌توسعه، نبود مشوق‌ها و اطلاعات معتبر باعث می‌شود افزایش بودجه به یادگیری منجر نشود.

چالش اصلی ایران دسترسی نیست، بلکه تبدیل تحصیل به یادگیری و یادگیری به اشتغال است.

حدود ۳۰ درصد زمان مدرسه در ایران به یادگیری تبدیل نمی‌شود و نتایج آزمون‌های بین‌المللی ضعیف است.

اقتصاد ایران در جذب خروجی‌های آموزشی ناتوان است و شکاف بزرگی در مولفه اشتغال دارد.

بیکاری فارغ‌التحصیلان نشان‌دهنده ضعف تقاضای کار و پایین بودن مهارت واقعی است.

کیفیت آموزش مساله‌ای حاشیه‌ای نیست و گسست‌های یادگیری و اشتغال یکدیگر را تقویت می‌کنند.

نابرابری در دسترسی کاهش یافته اما نابرابری در کیفیت و بازدهی آموزشی همچنان باقی است.

ساختار مدارس (سمپاد، غیردولتی و دولتی) به شکاف آموزشی و نابرابری فرصت‌ها دامن زده است.

داده‌های کنکور نشان می‌دهد دهک‌های بالا موفقیت بسیار بیشتری در ورود به دانشگاه‌های دولتی دارند.

نظام آموزشی فعلی به محل بازتولید نابرابری اقتصادی و هدررفت استعدادها تبدیل شده است.

اصلاح نظام آموزشی نیازمند شفاف‌سازی کیفیت، تمرکززدایی و تضمین دسترسی برابر به کیفیت است.