گسترش فقر شهری در تهران؛ ۵۲ درصد محلات پایتخت کم‌برخوردارند

۵۲ درصد محلات تهران کم‌برخوردارند که شامل محرومیت‌های کالبدی، اقتصادی و اجتماعی است.

گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس نشان می‌دهد ۱۸۴ محله از ۳۵۳ محله تهران کم‌برخوردار هستند.

عوامل متعددی مانند شکاف درآمدی و الگوی توسعه نابرابر در بروز این وضعیت نقش دارند.

سرعت تولید فقر از اقدامات درمانی پیشی گرفته و کیفیت زندگی در محلات افت کرده است.

اختلافات دولت و شهرداری و عدم تخصیص اعتبار، مانع بهسازی محلات کم‌برخوردار شده است.

از نیمه دوم دهه ۹۰، انحراف از برنامه‌های توانمندسازی و تحریم‌ها فقر شهری را تشدید کرد.

سیاست‌های فقرزدایی در ایران نقطه‌ای بوده و به فقر به عنوان یک مسئله شهری نگاه نشده است.

مدیران شهری درک درستی از فقر شهری ندارند و اغلب به جای توانمندسازی، اقشار را به حاشیه رانده‌اند.

الگوی توسعه نابرابر باعث انباشت سرمایه غیرمولد شده و به اشتغال‌زایی منجر نشده است.

اقتصاد شهری تهران وابسته به ساخت‌وساز است و توانمندسازی در آن جایگاهی ندارد.

نوسازی پلاک‌محور باعث حذف مستاجران و ایجاد پدیده «نو، فرسوده» در محلات شده است.

نابرابری در توزیع زمین و خدمات، منجر به بازتولید فقر در تله‌های فضایی شده است.