چرخش دولت‌ها از اوراق قرضه به سهام؛ عصر جدید سرمایه‌گذاری‌های پرریسک

دولت‌ها با چرخش از اوراق قرضه به سهام شرکت‌های آمریکایی، ریسک‌های جدیدی را به اقتصاد جهانی وارد کرده‌اند.

کره جنوبی پس از بحران ۱۹۹۷، ذخایر ارزی خود را برای دفاع از پول ملی انباشت کرد.

بانک مرکزی کره تا سال ۲۰۱۶ ذخایر عظیمی برای مقابله با بحران‌های احتمالی جمع‌آوری کرده بود.

صندوق بازنشستگی ملی کره با ۶۵۰ میلیارد دلار دارایی، جای بانک مرکزی را به عنوان سرمایه‌گذار اصلی گرفته است.

کشورهایی مثل چین، ژاپن و عربستان نیز دارایی‌های خود را به صندوق‌های ثروت ملی منتقل کرده‌اند.

این نهادها برای سود بیشتر، ریسک‌های بالاتری را نسبت به بانک‌های مرکزی می‌پذیرند.

در گذشته ذخایر ارزی با رویکرد تدافعی برای حفظ ارزش پول ملی نگهداری می‌شدند.

حجم دارایی‌های خارجی به قدری بزرگ شد که دیگر نیازی به نقد کردن یکباره آن‌ها نبود.

مدیران منابع دریافتند که می‌توانند با خرید اوراق پرریسک‌تر، به دنبال کسب سود باشند.

پژوهش‌ها نشان می‌دهد سهم اوراق بهادار در ذخایر بانک‌های مرکزی از یک‌سوم به دو‌سوم افزایش یافته است.

این روند برای تأمین مخارج دولتی و جمعیت رو به پیری راهگشا بود، اما بازدهی محدودی داشت.

صندوق‌های ثروت ملی برخلاف بانک‌های مرکزی، به راحتی وارد بازارهای پرریسک و سهام شرکت‌ها می‌شوند.

دارایی‌های خارجی صندوق‌های ثروت ملی در چین، ژاپن و عربستان رشد خیره‌کننده‌ای داشته است.

سهم دلار در ذخایر ارزی جهان از ۷۱ درصد در سال ۲۰۰۱ به ۵۷ درصد کاهش یافته است.

با این حال، اکثر این صندوق‌ها همچنان بخش بزرگی از سبد خود را به دارایی‌های دلاری اختصاص داده‌اند.

سرمایه‌گذاران اکنون به جای اوراق قرضه امن، به دنبال درآمدهای کلان شرکت‌های فناوری آمریکایی هستند.

تقاضا برای سهام شرکت‌های آمریکایی رکورد زده و هزینه تأمین سرمایه برای دولت آمریکا افزایش یافته است.

این سرمایه‌گذاری‌های جدید برخلاف دارایی‌های سنتی، نقدشونده و باثبات نیستند.

باید مراقب بود که سبدهای سرمایه‌گذاری با اقتصاد داخلی همبستگی بیش از حد نداشته باشند.

کره جنوبی باید مراقب باشد که سرمایه‌گذاری‌هایش در هوش مصنوعی با اقتصاد داخلی‌اش همپوشانی خطرناک نداشته باشد.