شکست نوسازی محله‌محور در ایران؛ چرا مداخله دولت در بافت‌های قدیمی ناکام ماند؟

ایده نوسازی محله‌محور در ایران با نگاه کالبدی صرف و حذف مردم، منجر به خروج ساکنان و شکست پروژه‌ها شده است.

پروژه‌های نوسازی از دهه 30 تا 90 با اهداف مختلفی مانند مدرن‌سازی یا تامین مالی شهرداری اجرا شدند که همگی ناکام ماندند.

محله سیروس به عنوان نماد شکست نوسازی، به دلیل مداخلات دولتی و اخراج ساکنان، اکنون با چالش‌های اجتماعی جدی مواجه است.

محمدسعید ایزدی معتقد است برچسب 'فرسوده' باعث کاهش میل به سرمایه‌گذاری شده و راه احیا، بهسازی است نه تخریب.

محله سیروس که زمانی اعیان‌نشین بود، اکنون به دلیل فرسودگی و کوچ ساکنان، کیفیت زندگی پایینی دارد.

طرح‌های متعدد نوسازی در سیروس طی سه دهه اخیر، نه تنها مشکل را حل نکرد، بلکه بر چالش‌های ساکنان افزود.

پروژه سیروس یک با وجود تکمیل، به دلیل نبود متقاضی خرید، به نهادهای عمومی واگذار شد.

پروژه سیروس دو به دلیل عدم استقبال سرمایه‌گذاران خصوصی، به زمین بایر و محل تجمع معتادان تبدیل شده است.

تاریخچه مداخله دستوری دولت در تهران، از پارک شهر تا پروژه‌های دیگر، همواره با تخریب و ایجاد زمین‌های بایر همراه بوده است.

پروژه نواب به عنوان نمونه عینی شکست، باعث اخراج 98 درصد ساکنان بومی و افزایش مشکلات اجتماعی شد.

پروژه نواب با هدف تامین مالی شهرداری از طریق فروش تراکم و پروژه‌های انتفاعی اجرا شد.

مداخله موفق نیازمند چرخه‌ای از بهسازی مسکن و خدمات شهری با محوریت مردم است، نه فقط نگاه اقتصادی.

زلزله بم در سال 82 کاتالیزوری برای جدی‌تر شدن نوسازی محله‌محور و خرید خانه‌ها در محله سیروس شد.

تعریف فنی بافت فرسوده بر اساس ناپایداری و نفوذناپذیری، تعریفی کلی و ناقص بود.

برچسب 'بافت ناکارآمد' باعث شد ارزش ملک در این مناطق رشد نکند و نوسازی دشوارتر شود.

کاهش درآمدهای نفتی باعث شد پروژه‌های نوسازی در شهرهای مختلف نیمه‌کاره رها شوند و حال شهر را بدتر کنند.

دولت دوازدهم تلاش کرد با طرح‌های معماری جذاب، سرمایه‌گذار جذب کند اما به دلیل عدم استقبال، شکست خورد.

پافشاری دولت بر مدل‌های طراحی خود و خروج ساکنان قدیمی، دلایل اصلی شکست پروژه سیروس دو در دهه 90 بود.

نمونه‌های موفق بازآفرینی در بابل و شیراز نشان می‌دهد که ارتقای خدمات محلی با مشورت مردم، کلید موفقیت است.