چرا کشاورزی ایران با وجود ظرفیت بالا، تشنه سرمایه و بهره‌وری است؟

سرمایه به سمت بازده سریع می‌رود و سیاست‌های مداخله‌ای انگیزه تولید را کاهش می‌دهد.

توسعه کشاورزی نیازمند محیطی با قواعد باثبات و پیش‌بینی‌پذیر برای سرمایه‌گذاری است.

بخش خصوصی ۹۹ درصد اشتغال کشاورزی را دارد اما توسعه متناسب رخ نداده است.

رشد تولید بیشتر از مسیر افزایش سطح زیرکشت بوده تا ارتقای بهره‌وری و دانش فنی.

سرمایه‌گذاری در کشاورزی بلندمدت و پرریسک است و خشکسالی این ریسک را تشدید می‌کند.

سهم کشاورزی از سرمایه‌گذاری کل کشور بسیار کمتر از سهم آن در تولید ناخالص داخلی است.

نبود سرمایه‌گذاری خارجی و جذابیت پایین برای نسل جدید، انتقال دانش را دشوار کرده است.

ریسک‌های اقلیمی و ضعف ساختار بیمه، بار مالی سنگینی بر دوش تولیدکننده می‌گذارد.

خرده‌مالکی مانع مطلق نیست و با تعاونی‌ها و تجمیع بهره‌برداری قابل حل است.

قیمت‌گذاری دستوری برای کنترل قیمت مصرف‌کننده، انگیزه سرمایه‌گذاری و بهره‌وری را از بین می‌برد.

افزایش هزینه تولید و قیمت‌گذاری دستوری، مزیت رقابتی محصولات ایرانی در بازارهای جهانی را کاهش می‌دهد.

مسیر توسعه کشاورزی از طریق تنظیم‌گری هوشمند، کاهش ریسک و واگذاری فضا به بخش خصوصی می‌گذرد.