پایان عصر «سقلمه»؛ آیا دولت‌ها باید جایگزین انتخاب‌های شخصی شوند؟

نویسندگان کتاب «تقصیر خودت است» با رویکردی تند به نقد رشته قبلی خود پرداخته‌اند.

چاتر و لوونستین از مدافعان اقتصاد رفتاری به منتقدان آن تبدیل شده و خواستار مداخلات اجباری دولتی هستند.

محبوبیت نظریه سقلمه با کتاب تیلر و سانستین در سال ۲۰۰۸ اوج گرفت.

ایده‌های سقلمه در دولت‌ها و دانشگاه‌ها برای هدایت رفتارهای مردم گسترش یافت.

نتایج ناامیدکننده سقلمه‌ها باعث شد نویسندگان علیه تخصص قبلی خود موضع بگیرند.

نویسندگان اکنون خواستار ممنوعیت یا اجبار رفتاری به جای ترغیب داوطلبانه هستند.

آنها استدلال می‌کنند که حذف حق انتخاب شخصی، وقت آزاد بیشتری برای مردم ایجاد می‌کند.

طرح پیشنهادی آنها شامل کنترل دولتی بر حوزه‌های وسیعی از زندگی شخصی است.

رژیم غذایی و مصرف مواد غذایی نیز تحت مقررات سخت‌گیرانه دولتی قرار می‌گیرد.

نویسندگان از ایده‌های چپ‌گرایانه مانند محیط‌زیست‌گرایی مالتوسی حمایت می‌کنند.

وسواس ایدئولوژیک نویسندگان منجر به استفاده از داده‌های غلط برای نقد سیستم بهداشت آمریکا شده است.

داده‌های مربوط به مرگ‌ومیر مادران در آمریکا به دلیل خطاهای طبقه‌بندی، کاذب بوده است.

نویسندگان با هراس‌آفرینی اقلیمی، خواستار تسلط شدید دولت بر جامعه هستند.

اشتیاق برای دگرگونی‌های رادیکال اقلیمی در فضای سیاسی فعلی بسیار کاهش یافته است.

نویسندگان مخالفان خود را به فساد یا شست‌وشوی مغزی متهم می‌کنند.

کتاب چشم‌اندازی ضد آزادی‌خواهانه ارائه می‌دهد که در آن دولت تصمیم‌گیرنده نهایی است.

تناقض اصلی اینجاست که نویسندگان این رویکرد قیم‌مآبانه را دفاع از دموکراسی می‌دانند.