بحران صندوق توسعه ملی؛ از ثروت بین‌نسلی تا خزانه دوم دولت

اهداف راهبردی صندوق شامل پس‌انداز بین‌نسلی و کاهش وابستگی به نفت بود.

تا سال ۱۴۰۵، صندوق با بحران ساختاری و انحراف از ماموریت مواجه شده است.

چالش اصلی، تبدیل صندوق به ابزاری برای تامین کسری بودجه دولت است.

مطالبات ۱۲۷ میلیارد دلاری صندوق از دو سرفصل مجزای دولتی و نفتی تشکیل شده است.

بیش از ۱۱۰ میلیارد دلار از مطالبات مربوط به استقراض‌های جاری دولت است.

۱۷ میلیارد دلار مطالبات مربوط به پروژه‌های نفتی است که به دارایی‌های سمی تبدیل شده‌اند.

تعارض بودجه‌ریزی با فلسفه پس‌انداز، صندوق را به خزانه دوم دولت تبدیل کرده است.

تغییرات مکرر و کاهش سهم صندوق در بودجه، امکان برنامه‌ریزی بلندمدت را از بین برده است.

سوءمدیریت و نرخ نکول ۶۸ درصدی در پروژه‌های نفتی، فاجعه‌ای عملیاتی ایجاد کرده است.

جریان نقدی صندوق صفر شده و توان حمایت از بخش خصوصی را از دست داده است.

اصلاح ساختار حکمرانی و تغییر ترکیب هیات امنا برای جلوگیری از فشارهای دولتی ضروری است.

وصول مطالبات معوق از طریق اقدامات حقوقی و تملک پروژه‌ها باید در اولویت قرار گیرد.

تغییر مدل از وام‌دهی به سرمایه‌گذاری مشارکتی و اهرم‌سازی، تنها راه نجات صندوق است.