سرمایهگذاری مشارکتی
سرمایهگذاری مشارکتی در زبان ساده یعنی بهجای آنکه یک نفر تمام بارِ مالی و ریسکِ یک کار را به دوش بکشد، چندین نفر با مبالغ خرد و کلان کنار هم قرار میگیرند تا پروژهای را که بهتنهایی از پسِ آن برنمیآمدند، راه بیندازند. در اقتصاد ایران، این مفهوم را بیشتر در قالب «اوراق مشارکت» برای طرحهای دولتی یا «تأمین مالی جمعی» برای استارتاپها و پروژههای ساختمانی میبینیم. در این مدل، شما پولتان را به یک کسبوکار یا پروژه میسپارید و بهجای دریافت سود بانکیِ ثابت، در مالکیت و نتایج اقتصادی آن شریک میشوید.
اهمیت این روش برای شهروند ایرانی در حفظ ارزش پول مقابل تورم است. مثلاً وقتی قدرت خرید شما برای خرید یک مغازه در تهران کافی نیست، میتوانید از طریق صندوقهای زمین و ساختمان یا پلتفرمهای مشارکت، سهم کوچکی از یک پروژه بزرگ را بخرید. با این کار، دارایی شما همسو با رشد قیمت مسکن یا سودآوری آن واحد تجاری رشد میکند. این روش اجازه میدهد با مبالغ کم، در بازارهایی که ورود به آنها سرمایه سنگین میخواهد حضور داشته باشید و از طرفی، چون شریک هستید، در صورت رونق پروژه سودی فراتر از نرخهای مصوب بانکی به دست آورید.
چرا الان مهم است
تازهبحران در صندوق توسعه ملی و تبدیل آن به قلکِ دولت، زنگ خطری برای مدلهای سرمایهگذاری مشارکتی در پروژههای بزرگ است. در حالی که قرار بود این صندوق با مشارکت در طرحهای سودآور، ثروت ملی را رشد دهد، حالا کمبود منابع آن نشان میدهد که چطور انحراف از مسیرِ سرمایهگذاریهای مشترک و مولد، میتواند امنیت مالی و پروژههای زیربنایی کشور را تهدید کند.
آخرین اخبار با این مفهوم
بحران صندوق توسعه ملی؛ از ثروت بیننسلی تا خزانه دوم دولت
صندوق توسعه ملی به دلیل استقراضهای دولتی و سوءمدیریت، از ماموریت اصلی خود منحرف و عملاً به خزانه دوم دولت تبدیل شده است.
۲۷ شهریور ۱۴۰۵