چرا رشد اقتصادی دیگر به معنای رفاه نیست؟ بحران طبقه متوسط در آسیا

رشد اقتصادی قوی در اندونزی با اعتراضات خیابانی همراه شده که نشان‌دهنده شکاف بین آمار و واقعیت است.

رشد اقتصادی نوع شغل‌ها را تغییر داده و وقتی شغل امن ایجاد نشود، طبقه متوسط احساس ناامنی می‌کند.

نارضایتی در آسیا ناشی از رشد کند نیست، بلکه به دلیل نبود تغییرات بنیادی و شغل‌های پایدار است.

اندونزی با وجود رشد ۵ درصدی، به دلیل عدم ایجاد شغل‌های امن، دچار اعتراضات شده است.

تسمه‌نقاله تبدیل رشد به شغل‌های رسمی کارخانه‌ای از کار افتاده و رشد به سمت بخش‌های سرمایه‌بر رفته است.

صنعت‌زدایی زودرس باعث شده کشورها پیش از ثروتمند شدن، شغل‌های صنعتی خود را از دست بدهند.

ناامنی طبقه متوسط باعث می‌شود دولت‌ها در اجرای اصلاحات ضروری بسیار محتاط و ناتوان شوند.

اندونزی با وجود کاهش فقر، با کوچک شدن طبقه متوسط و رشد طبقه متوسط متقاضی پیشرفت مواجه است.

خانوارهای طبقه متوسط اندونزی به دلیل نبود امنیت مالی، مصرف خود را به شدت کاهش داده‌اند.

کوچک شدن طبقه متوسط و افزایش هزینه‌های زندگی در هند، تایلند و شیلی نیز منجر به ناآرامی شده است.

بخش بزرگی از شغل‌های جدید در اندونزی غیررسمی و کم‌درآمد هستند که باعث سرخوردگی جوانان تحصیل‌کرده شده است.

حذف یارانه‌ها در گذشته به نفع فقرا بود، اما اکنون به طبقه متوسط نگران فشار می‌آورد.

مرزبندی جدید اقتصاد بین فعالیت‌های قابل مبادله بین‌المللی و غیرقابل مبادله است، نه صنعت و خدمات.

بیماری هزینه‌ای بامول باعث گران شدن خدمات ضروری برای طبقه متوسط می‌شود در حالی که بهره‌وری درجا می‌زند.

بخش خدمات به دلیل عدم قابلیت صادرات، سقف رشد محدودی دارد و نمی‌تواند جایگزین صنعت شود.

اصلاحات اقتصادی باید با واقعیت‌های سیاسی همخوان باشد و بر کارهای عملی و کم‌هزینه تمرکز کند.

اولویت باید بازتنظیم یارانه‌ها با استفاده از داده‌های دقیق برای حمایت از طبقه متوسط باشد.

بیماری هلندی باعث شده سرمایه‌ها به جای صنعت، به سمت منابع طبیعی و تجارت روانه شوند.

ایجاد شغل‌های مولد نیازمند ارتقای مهارت‌های متوسط کارگران برای رقابت در زنجیره‌های ارزش جهانی است.

سیاست صنعتی چابک باید بخش خصوصی را برای آموزش کارگران بر اساس نیاز بازار تشویق کند.

مقاومت بوروکرات‌ها در برابر اصلاحات باید با کاهش موانع تجاری و شفافیت فضای کسب‌وکار شکسته شود.

اصلاحات باید در قالب نهادهای پایدار تثبیت شوند تا از تغییر دولت‌ها جان سالم به در ببرند.

طبقه متوسط اکنون خواهان خدمات عمومی کارآمد و عدالت به عنوان یک رویه رفتاری است.