پایان عصر ظرفیت‌محوری؛ ضرورت گذار از صنعت سیاسی به سیاست صنعتی در پتروشیمی

ریشه چالش پتروشیمی، افول سیاست صنعتی و توسعه پراکنده و نامتوازن است.

صنعت سیاسی به جای اولویت‌بندی، تحت تاثیر ملاحظات کوتاه‌مدت و غیربهینه توسعه می‌یابد.

سیاست صنعتی یعنی هدایت هوشمند سرمایه به حلقه‌های دارای بیشترین ارزش افزوده.

تاب‌آوری در بازار و تنوع صادراتی از معیارهای کلیدی موفقیت در توسعه صنعتی است.

توان فناورانه و داخلی‌سازی دانش، ستون اصلی بهره‌وری عملیاتی در صنعت است.

طرح‌های صرفاً خوراک‌محور بدون بازار و فناوری، نباید هم‌تراز طرح‌های ارزش‌آفرین باشند.

گذار از صنعت سیاسی به سیاست صنعتی نیازمند بازآرایی قواعد توسعه است.

خوراک باید به اهرم سیاست صنعتی تبدیل شود و به شاخص‌های بهره‌وری گره بخورد.

سبد پروژه‌ها باید بر مدار زنجیره ارزش و توازن میان بالادست و پایین‌دست بازآرایی شود.

ایجاد خوشه‌های صنعتی و حکمرانی داده، زیرساخت‌های نرم برای رقابت‌پذیری هستند.

آینده پتروشیمی در انتخاب بهتر و عمیق‌تر شدن در زنجیره ارزش رقم می‌خورد.