چرا نوسانات ارزی، تولید در ایران را به بن‌بست کشانده است؟

بحران ارزی ایران فراتر از قیمت دلار است و شامل تخصیص غیرشفاف و ناپایداری برنامه‌ریزی تولید می‌شود.

ابزارهای پولی و رگولاتوری در ایران به‌جای تسهیل، به سرعت‌گیر تولید تبدیل شده‌اند.

وابستگی شدید به درآمدهای نفتی، اقتصاد ایران را در برابر شوک‌های خارجی آسیب‌پذیر کرده است.

۳۵ سال آزمون‌وخطای ارزی منجر به شکل‌گیری نظام‌های چندنرخی و تعمیق رانت شده است.

سامانه نیما و کنترل‌های دستوری در نهایت به شکاف عمیق نرخ ارز و بحران مدیریتی منجر شد.

دغدغه اصلی تولیدکنندگان از فروش به تأمین مواد اولیه تغییر یافته است.

شاخص مدیران خرید نشان‌دهنده رکود شدید در تأمین مواد اولیه است.

موانع گمرکی، محدودیت‌های ارزی و قطعی اینترنت زنجیره تأمین را فلج کرده است.

بلوکه شدن نقدینگی در صف‌های تخصیص ارز، سرمایه در گردش تولیدکنندگان را حبس می‌کند.

ضعف تأمین‌کنندگان داخلی و انحصار ناشی از خروج رقبا، زنجیره تأمین را شکننده کرده است.

تورم در ایران مستقیماً از نرخ ارز و محدودیت‌های ترازنامه به قیمت‌ها منتقل می‌شود.

قیمت‌گذاری دستوری در کنار افزایش هزینه‌های تولید، حاشیه سود شرکت‌ها را از بین برده است.

مدل‌های کلاسیک زنجیره تأمین بی‌معنی شده و پیش‌بینی دقیق به کلید بقا تبدیل شده است.

فرایندهای طولانی تخصیص ارز و هزینه‌های واسطه‌گری، ارزش درآمدهای ارزی را به‌شدت کاهش می‌دهد.

کاهش بودجه‌های بازاریابی و آموزش در واکنش به فشارها، توان رقابتی شرکت‌ها را در میان‌مدت نابود می‌کند.

بقا در اقتصاد ایران نیازمند دیپلماسی ارزی و درک عمیق از اقتصاد سیاسی است.