تحریم‌ها چگونه اقتصاد ایران را از تاب‌آوری به فرسایش ساختاری کشاندند؟

تحریم‌ها در ترکیب با ضعف‌های نهادی، اقتصاد را به سمت سازوکارهای غیررسمی و کم‌بازده سوق داده‌اند.

خروج آمریکا از برجام در ۲۰۱۸ نقطه عطفی در تشدید تحریم‌ها و خروج شرکت‌های خارجی بود.

محدودیت صادرات نفت و افزایش هزینه‌های فروش، قدرت چانه‌زنی ایران را در بازار جهانی کاهش داده است.

قطع ارتباط بانکی، اقتصاد را به سمت مبادلات غیررسمی و پرهزینه سوق داده که رانت‌پرور است.

تحریم‌ها بیماری‌های مزمن اقتصاد ایران را عمیق‌تر کرده و با ساختار سیاسی پیوند خورده‌اند.

تاب‌آوری فعلی اقتصاد ایران بر پایه بقا است، نه رقابت‌پذیری و رشد پایدار.

بحران انرژی و فرسایش زیرساخت‌ها ناشی از ناکارآمدی نهادی و فشارهای خارجی است.

نااطمینانی ناشی از تحریم، برنامه‌ریزی بلندمدت را برای بنگاه‌ها غیرممکن کرده است.

فاصله ایران با اقتصادهای نوظهور در شاخص‌های نوآوری ناشی از ضعف نهادی و محدودیت‌های بین‌المللی است.

موقعیت ژئوپلیتیک ایران به دلیل ریسک‌های تحریمی و ضعف زیرساختی، بالفعل نمی‌شود.

تورم و نااطمینانی، طبقه متوسط را تضعیف کرده و سرمایه انسانی را کاهش داده است.

فشارهای معیشتی و تورم، اعتماد عمومی را کاهش داده و زمینه تنش‌های اجتماعی را فراهم کرده است.

ظرفیت‌های داخلی ایران همچنان وجود دارد، اما باید در مسیر توسعه‌گرایی قرار گیرد.

اصلاحات ساختاری نیازمند کاهش تنش خارجی و مقابله با ذی‌نفعان وضع موجود است.

بقای اقتصاد ایران با هزینه سنگین فرسایش همراه بوده و نیازمند بازسازی رقابت‌پذیری است.