دلارزدایی بدون ابزار مشتقه؛ چرا تغییر ارز کافی نیست؟

کاهش معاملات دلاری به معنای حذف ریسک نیست؛ باید به دارایی‌ها و بدهی‌های موجود توجه کرد.

ابزارهایی مانند فوروارد و سوآپ ارزی به عنوان بیمه در برابر نوسانات نرخ ارز عمل می‌کنند.

کارایی ابزارهای مشتقه به عمق و نقدشوندگی بازار ارز بستگی دارد.

دارایی‌های دلاری جهان از ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۴ دو برابر شده و به ۴۰ تریلیون دلار رسیده است.

دلارزدایی واقعی نیازمند مدیریت ریسک دارایی‌ها و بدهی‌های موجود است، نه فقط تغییر ارز معاملات.

در اقتصادهای پیشرفته، مواجهه خالص با دلار هزینه پوشش ریسک را افزایش می‌دهد.

در اقتصادهای نوظهور، محدودیت عرضه ابزارهای پوشش ریسک، تعادل بازار را برهم می‌زند.

بازارهای مشتقه کم‌عمق باعث می‌شود شرکت‌ها به جای مدیریت ریسک، رفتار اقتصادی خود را تغییر دهند.

کاهش مواجهه خالص با دلار لزوماً به معنای کاهش ریسک نیست و نباید با حذف ریسک اشتباه شود.

انحراف از برابری بهره پوشش‌داده‌شده (CIP) نشان‌دهنده هزینه‌بر بودن پوشش ریسک در بازارهای جهانی است.

ایران برای کاهش آسیب‌پذیری باید در کنار تنوع‌بخشی ارزی، به توسعه بازارهای مشتقه و ابزارهای پوشش ریسک بپردازد.