قرارداد فوروارد

قرارداد فوروارد در واقع یک قول‌وقرار شخصی و مستقیم بین دو نفر برای انجام معامله در آینده است. برخلاف خریدهای معمولی که کالا و پول همان لحظه جابه‌جا می‌شوند، در اینجا شما امروز بر سر قیمت چانه می‌زنید اما کالا را چند ماه دیگر تحویل می‌گیرید. چون این قراردادها خارج از محیط بورس بسته می‌شوند، کاملاً منعطف هستند و دو طرف می‌توانند جزئیات معامله مثل زمان دقیق یا کیفیت کالا را مطابق نیاز خودشان تنظیم کنند. در اقتصاد پرنوسان ایران، این قرارداد مثل یک بیمه‌نامه در برابر گرانی عمل می‌کند. برای مثال، یک کشاورز گوجه‌کار را در نظر بگیرید که نگران افت قیمت محصول در زمان برداشت است؛ او می‌تواند از همین حالا با یک کارخانه رب‌سازی قرارداد فوروارد ببندد و قیمت فروش محصولش را قطعی کند. با این کار، هم کشاورز از درآمدش مطمئن می‌شود و هم کارخانه می‌داند مواد اولیه را با چه قیمتی تهیه می‌کند و از نوسانات احتمالی قیمت دلار یا بازار در امان می‌ماند. نکته کلیدی در این قراردادها اعتبار و اعتماد متقابل است. چون برخلاف بورس، نهاد واسطه‌ای برای تضمین اجرای قرارداد وجود ندارد، اگر قیمت‌ها در بازار آزاد تغییر شدیدی کند، خطر بدقولی یکی از طرفین وجود دارد. به همین دلیل، فورواردها معمولاً بین شرکای تجاری قدیمی یا واحدهای تولیدی که شناخت کاملی از هم دارند منعقد می‌شود تا ریسک برنامه‌ریزی مالی آن‌ها در میان‌مدت کاهش یابد.