چرخه معیوب سیاست‌گذاری در ایران: چرا اصلاحات اقتصادی به تکذیب ختم می‌شود؟

مسئولان در جلسات خصوصی به ضرورت اصلاحات واقفند اما در فضای عمومی آن را تکذیب می‌کنند.

این شیوه حکمرانی پنج دهه است که هزینه‌های سنگینی به اقتصاد ایران تحمیل کرده است.

تحریم‌ها عامل فشار هستند، اما ناکارآمدی‌های ساختاری محصول تصمیم‌نگرفتن‌های داخلی است.

کسری بودجه و ناترازی‌ها محصول تصمیم‌نگرفتن‌های مزمن است، نه صرفاً تحریم.

اصلاح قیمت انرژی بدون اصلاح صنعت خودرو و حمل‌ونقل، ناعادلانه و ناقص است.

سیاست‌گذار به جای اصلاح صنعت خودرو، هزینه ناکارآمدی آن را به مصرف‌کننده تحمیل می‌کند.

سیاست ارزی نیز به جای حمایت از مصرف‌کننده، به رانت‌خواری در ابتدای زنجیره منجر شده است.

تجربه آبان ۹۸ نشان داد که فقدان گفت‌وگوی صادقانه و برنامه جامع، اعتماد عمومی را نابود می‌کند.

سیاست‌گذار در برابر ذی‌نفعان محتاط و در برابر مردم بی‌پناه، قاطع است.

مشکلات ساختاری با تکذیبیه یا برخوردهای انتظامی حل نمی‌شوند و تعلل، هزینه اصلاح را افزایش می‌دهد.

قدرت تصمیم‌گیری بدون پذیرش مسئولیت، امتیاز بی‌وجهی است که نتیجه‌اش را میلیون‌ها نفر می‌پردازند.