اقتصادِ قحطی: چگونه سیاست‌های استالین اوکراین را به کام مرگ کشاند؟

قحطی ۱۹۳۳ شوروی با ۶ تا ۱۰ میلیون کشته، فاجعه‌ای انسانی با آسیب‌های روانی ماندگار بود.

اوکراین با ۴۰ درصد تلفات، بیشترین آسیب را دید و این واقعه را نسل‌کشی می‌داند.

پژوهش‌ها نشان می‌دهد همبستگی شدیدی بین جمعیت اوکراینی و نرخ مرگ‌ومیر وجود دارد.

برای درک قحطی باید ریشه‌های تاریخی و ساختار کشاورزی روسیه را بررسی کرد.

روسیه کشوری کشاورزی بود که پس از ۱۸۶۱ رشد کرد اما جنگ‌ها این روند را متوقف کردند.

قحطی‌های ۱۸۹۲ و ۱۹۲۲ ناشی از خشکسالی و جنگ بودند، نه سیاست‌های اشتراکی‌سازی.

قحطی ۱۹۳۳ بی‌سابقه بود زیرا در زمان صلح و با تکنولوژی ثابت رخ داد.

اشتراکی‌سازی اجباری، مالکیت شخصی را حذف و دولت را تنها مالک غلات کرد.

مصادره غلات انگیزه کشاورزان را از بین برد و تولید را به شدت کاهش داد.

آیا کاهش تولید به تنهایی عامل مرگ میلیون‌ها نفر بود؟

تولید غله در ۱۹۳۲ بیشتر از ۱۹۲۱ بود، پس قحطی ناشی از کمبود طبیعی نبود.

مصادره ۴۰ درصدی غلات توسط دولت، عامل اصلی تبدیل افت تولید به قحطی بود.

روند رویدادها نشان می‌دهد سیاست‌های حکومتی عامل اصلی مرگ‌ومیر بود.

استالین با متهم کردن کشاورزان به پنهان‌کاری، مصادره‌ها را تشدید کرد.

شهرستان‌های با نرخ اشتراکی‌سازی بالاتر، مرگ‌ومیر بسیار بیشتری را تجربه کردند.

ارتباط مثبت تولید و مرگ‌ومیر نشان می‌دهد مصادره‌ها در مناطق پرمحصول شدیدتر بود.

ممنوعیت تجارت آزاد، مناطق دارای غذای مازاد را از کمک به دیگران بازداشت.

پس از فاجعه، دولت اجازه داد بخش خصوصی کوچکی برای بقای کشاورزان شکل بگیرد.

آیا اوکراینی‌ها فقط به دلیل حاصلخیزی زمین‌هایشان آسیب دیدند؟ پاسخ منفی است.

مناطق اوکراینی‌نشین با شدت و سرکوب بیشتری اشتراکی شدند.

مصادره غلات در مناطق اوکراینی‌نشین شدیدتر و بی‌رحمانه‌تر اجرا شد.

داده‌ها نشان می‌دهد نرخ مرگ‌ومیر به شدت علیه اوکراینی‌ها سوگیری داشت.

تبعیض علیه اوکراینی‌ها حتی در مناطق خارج از جمهوری اوکراین نیز دیده می‌شد.

نتیجه عملی سیاست‌ها، قحطی ویرانگر برای اوکراینی‌ها بود، فارغ از نیت قبلی استالین.