اشتراکیسازی
اشتراکیسازی در واقع سپردن کلید منابع بزرگ و حیاتی به دست دولت است تا به جای نفع شخصی، نفع همگانی را دنبال کند. در اقتصاد ایران، این مفهوم با داراییهای ملی مثل معادن، نفت و زمینهای دولتی گره خورده است. هدف این است که درآمد حاصل از این منابع صرف ساختن مدرسه، جاده و تامین امنیت شود تا همه شهروندان، فارغ از میزان درآمدشان، از ثروتهای سرزمین خود سهمی داشته باشند.
تأثیر این سیاست بر زندگی روزمره ما در قالب یارانهها و خدمات عمومی ظاهر میشود. وقتی دولت قیمت نان یا بنزین را پایین نگه میدارد، در واقع در حال اشتراکیسازی بخشی از ثروت ملی است تا فشار هزینهها بر دوش مردم کمتر شود. اما اگر این روند با بودجهریزی غلط همراه شود، میتواند به کسری بودجه و تورم منجر شده و در نهایت با گران شدن کالاها، همان سودی که قرار بود به سفره مردم برسد را از راه دیگری خارج کند.
چرا الان مهم است
تازهانتشار تحلیلهایی درباره قحطیهای ناشی از حذف مالکیت خصوصی در دوران استالین، مفهوم اشتراکیسازی را به فضای رسانهای بازگردانده است. برای مخاطب ایرانی که با دخالتهای دولت در زنجیره تولید مواد غذایی و قیمتگذاری دستوری روبروست، این موضوع فراتر از تاریخ است؛ چرا که نشان میدهد چطور تضعیف مالکیت فردی میتواند مستقیماً امنیت سفره و معیشت جامعه را تهدید کند.
آخرین اخبار با این مفهوم
اقتصادِ قحطی: چگونه سیاستهای استالین اوکراین را به کام مرگ کشاند؟
قحطی ۱۹۳۳ شوروی نتیجه سیاستهای اقتصادی سرکوبگرانه و تبعیض سیستماتیک علیه اوکراینیها بود، نه کمبود طبیعی غلات.
۲۶ مرداد ۱۴۰۵