اشتراکی‌سازی

اشتراکی‌سازی در واقع سپردن کلید منابع بزرگ و حیاتی به دست دولت است تا به جای نفع شخصی، نفع همگانی را دنبال کند. در اقتصاد ایران، این مفهوم با دارایی‌های ملی مثل معادن، نفت و زمین‌های دولتی گره خورده است. هدف این است که درآمد حاصل از این منابع صرف ساختن مدرسه، جاده و تامین امنیت شود تا همه شهروندان، فارغ از میزان درآمدشان، از ثروت‌های سرزمین خود سهمی داشته باشند.

تأثیر این سیاست بر زندگی روزمره ما در قالب یارانه‌ها و خدمات عمومی ظاهر می‌شود. وقتی دولت قیمت نان یا بنزین را پایین نگه می‌دارد، در واقع در حال اشتراکی‌سازی بخشی از ثروت ملی است تا فشار هزینه‌ها بر دوش مردم کمتر شود. اما اگر این روند با بودجه‌ریزی غلط همراه شود، می‌تواند به کسری بودجه و تورم منجر شده و در نهایت با گران شدن کالاها، همان سودی که قرار بود به سفره مردم برسد را از راه دیگری خارج کند.