مدیرعامل فولاد آلیاژی: صنعت فولاد قربانی تصمیمات غیرکارشناسی است، نه رانت‌خواری

مدیرعامل فولاد آلیاژی از مظلومیت صنعت فولاد و هجمه‌های غیرمنصفانه انتقاد کرد.

توسعه صنعتی کشور بر اساس مزیت‌های نسبی و تصمیمات کلان شکل گرفته است.

مزیت‌های سنتی صنعت فولاد به دلیل تصمیمات نادرست از بین رفته‌اند.

تولید فولاد با آهن اسفنجی به دلیل دسترسی به گاز در کشور انتخاب شد.

کاهش حاشیه سود فولاد از ۴۰ درصد به زیر ۵ درصد نیازمند پاسخگویی سایر بخش‌هاست.

طرح‌های زنجیره فولاد توسط نخبگان تعریف شده بود اما در اجرا دچار چالش شد.

تصمیمات غیرمنطقی در مقاطع مختلف، مزیت‌های رقابتی زنجیره فولاد را تخریب کرده است.

باید عوامل خسران در صنعت فولاد شناسایی و بررسی شوند.

فولاد نماد اقتدار ملی است و نباید صرفاً به عنوان یک موضوع صنفی دیده شود.

ضرورت تشکیل جلسات تخصصی برای بررسی دقیق‌تر چالش‌های تولید و صادرات فولاد.

هزینه‌های انرژی مانند برق برای تولیدکنندگان بسیار بالاتر از ارقام اعلامی است.

باید رفتارهای اقتصادی را مدیریت کرد تا از تعطیلی واحدهای تولیدی جلوگیری شود.

رانت در صنعت فولاد وجود ندارد و استفاده از منابع طبیعی حق کشور بوده است.

ممکن است در بخش‌های دیگر رانت وجود داشته باشد اما مدل آن متفاوت است.

ظرفیت تولید فولاد آلیاژی کشور ۲.۵ میلیون تن است که بخش بزرگی از آن صادراتی است.

محصولات ایرانی در بازارهای خارجی به دلیل قیمت و رقابت با چین دچار مشکل هستند.

عدم پایداری در زنجیره فولاد از معدن تا محصول نهایی، مانع صادرات است.

ممنوعیت‌های صادراتی برای جلوگیری از خام‌فروشی، به بازارهای بین‌المللی آسیب زده است.

تحریم‌ها و مشکلات لجستیکی از عوامل اصلی کاهش توان صادراتی فولاد هستند.

رقابت مستقیم با چین به دلیل تفاوت ظرفیت تولید، استراتژی درستی نیست.

چین بازارهای سنتی ایران را با مزیت قیمتی و پایداری تصاحب کرده است.

چین از شرایط ژئوپلیتیک برای تصاحب بازارهای صادراتی ایران استفاده کرده است.

بازگشت ایران به بازارهای جهانی با چالش‌های جدی هزینه‌ای و لجستیکی مواجه است.

صدور مجوزها باید در بخش‌هایی باشد که ارزش افزوده واقعی ایجاد می‌کنند.

باید به سمت تولید داخلی محصولات وارداتی حرکت کرد تا وابستگی کاهش یابد.

توسعه کریدورهای ترانزیتی و انبارهای منطقه‌ای راهکار توسعه صادرات است.

ایجاد هاب‌های منطقه‌ای برای تبدیل و عرضه محصول، ظرفیت مغفول‌مانده است.

قیمت میلگرد در بازارهای منطقه مانند عمان بسیار بالاتر از قیمت داخلی است.

بازار آفریقا و عمان فرصت‌های مناسبی برای صادرات فولاد ایران هستند.

باید از بازارهای اشباع‌شده مانند ترکیه به سمت بازارهای جدید حرکت کرد.

هند با وجود تولید بالا، همچنان در حال افزایش ظرفیت تولید است.

تشکیل کنسرسیوم‌های صادراتی و اصلاح قوانین دست‌وپاگیر، کلید افزایش تولید و صادرات است.

این اقدامات می‌تواند رویکرد جدیدی در بازار صادراتی فولاد ایجاد کند.