سقوط قدرت خرید وام مسکن؛ چرا تسهیلات بانکی دیگر محرک ساخت‌وساز نیست؟

تسهیلات ساخت به دلیل تورم بالا، نقش محرک خود را در تولید مسکن از دست داده است.

کاهش دسترسی به منابع مالی و اولویت‌دهی به پروژه‌های دولتی، بخش خصوصی را در ساخت‌وساز تضعیف کرده است.

هزینه ساخت یک واحد ۸۰ متری در تهران ۴ میلیارد تومان است، در حالی که وام ساخت تنها ۶۰۰ میلیون تومان است.

وام ساخت تنها هزینه احداث ۶ تا ۱۲ مترمربع را پوشش می‌دهد که نشان‌دهنده ناکارآمدی شدید است.

جهش هزینه‌های ساخت و عدم رشد متناسب وام‌ها، کارکرد تسهیلات را به شدت تقلیل داده است.

رشد ۲۰ درصدی وام ساخت در برابر تورم ۵۳ درصدی عمومی و ۹۶ درصدی مصالح، شکاف عمیقی ایجاد کرده است.

تورم مصالح ساختمانی در زمستان ۱۴۰۴ به رکورد ۹۶.۸ درصد نسبت به سال قبل رسیده است.

اختصاص عمده تسهیلات به پروژه‌های دولتی، رقابت را برای بخش خصوصی نابرابر و دشوار کرده است.

جیره‌بندی وام‌ها و شرایط سخت‌گیرانه، بسیاری از سازندگان بخش خصوصی را از دریافت تسهیلات محروم کرده است.

سهم تسهیلات ساخت از کل تسهیلات بانکی به ۱.۲ درصد کاهش یافته و ارزش واقعی آن افت کرده است.

اصلاح سازوکار تعیین مبلغ وام و ایجاد تعادل در دسترسی به منابع، برای بازگشت کارایی ضروری است.

افزایش اسمی وام‌ها بدون توجه به هزینه واقعی ساخت، تأثیر چندانی بر افزایش تولید مسکن نخواهد داشت.

تامین مالی ساخت مسکن به گلوگاهی تبدیل شده که بدون اصلاح سیاست‌های اعتباری، اهداف تولید محقق نمی‌شود.