چرا بانک مرکزی از استانداردهای سخت‌گیرانه بازل ۳ فاصله گرفت؟

اصلاحات اخیر بانک مرکزی ممکن است عدول از بازل ۳ به نظر برسد، اما نیازمند تحلیل عمیق‌تری است.

کمبود سرمایه و زیان‌های انباشته، افزایش سرمایه را به ضرورتی برای ثبات نظام بانکی تبدیل کرده است.

موانع ساختاری اقتصاد ایران، انگیزه سهامداران برای تزریق سرمایه نقدی را از بین برده است.

بانک مرکزی بین اجرای کامل بازل ۳ و استفاده از ظرفیت‌های داخلی، گزینه دوم را انتخاب کرد.

دستورالعمل جدید اجازه می‌دهد ۴۵ درصد مازاد تجدید ارزیابی در سرمایه لایه یک لحاظ شود.

بخشنامه تسعیر ارز نیز با قیود احتیاطی، اجازه استفاده از سود تسعیر برای افزایش سرمایه را می‌دهد.

این مقررات با هدف تقویت سرمایه از منابع درون‌زا بدون نیاز به آورده نقدی طراحی شده‌اند.

پرسش اصلی این است که آیا این سرمایه کیفیت لازم برای جذب زیان را دارد؟

پاسخ منفی است؛ این اقلام کیفیت سرمایه نظارتی را نسبت به استانداردهای بین‌المللی کاهش می‌دهند.

این سیاست باید موقتی باشد و در بلندمدت با اصلاح فضای کسب‌وکار، به سمت سرمایه واقعی حرکت کرد.