سرمایه نظارتی

سرمایه نظارتی در واقع همان «کمربند ایمنی» بانک است. بانک‌ها با پول مردم فعالیت می‌کنند و وام می‌دهند، اما همیشه این خطر وجود دارد که بخشی از این وام‌ها بازنگردد یا ارزش دارایی‌های بانک افت کند. بانک مرکزی برای جلوگیری از ورشکستگی و فروپاشی شبکه پولی، بانک‌ها را مجبور می‌کند مبلغ مشخصی از دارایی‌های نقد و معتبر خود را به عنوان ذخیره نگه دارند تا اگر روزی اوضاع اقتصادی بد شد، بانک بتواند بدون دست‌اندازی به پول مشتریان، روی پای خود بایستد.

در اقتصاد ایران، وقتی می‌شنوید فلان بانک «کفایت سرمایه» پایینی دارد، یعنی سرمایه نظارتی‌اش نسبت به ریسک‌هایی که پذیرفته کافی نیست. این موضوع مستقیماً روی امنیت دارایی شما اثر می‌گذارد؛ چرا که بانک‌های با سرمایه ضعیف، بیشتر در معرض ناترازی هستند و برای جبران بدهی‌هایشان ناچار به استقراض از بانک مرکزی می‌شوند. این فرآیند در نهایت منجر به چاپ پول و تورم می‌شود که قدرت خرید ریالی شما را کاهش می‌دهد. بنابراین، سرمایه نظارتی قدرتمند، ضامن ثبات ارزش پول ملی و امنیت حساب‌های بانکی است.