سرمایه نظارتی
سرمایه نظارتی در واقع همان «کمربند ایمنی» بانک است. بانکها با پول مردم فعالیت میکنند و وام میدهند، اما همیشه این خطر وجود دارد که بخشی از این وامها بازنگردد یا ارزش داراییهای بانک افت کند. بانک مرکزی برای جلوگیری از ورشکستگی و فروپاشی شبکه پولی، بانکها را مجبور میکند مبلغ مشخصی از داراییهای نقد و معتبر خود را به عنوان ذخیره نگه دارند تا اگر روزی اوضاع اقتصادی بد شد، بانک بتواند بدون دستاندازی به پول مشتریان، روی پای خود بایستد.
در اقتصاد ایران، وقتی میشنوید فلان بانک «کفایت سرمایه» پایینی دارد، یعنی سرمایه نظارتیاش نسبت به ریسکهایی که پذیرفته کافی نیست. این موضوع مستقیماً روی امنیت دارایی شما اثر میگذارد؛ چرا که بانکهای با سرمایه ضعیف، بیشتر در معرض ناترازی هستند و برای جبران بدهیهایشان ناچار به استقراض از بانک مرکزی میشوند. این فرآیند در نهایت منجر به چاپ پول و تورم میشود که قدرت خرید ریالی شما را کاهش میدهد. بنابراین، سرمایه نظارتی قدرتمند، ضامن ثبات ارزش پول ملی و امنیت حسابهای بانکی است.
چرا الان مهم است
تازهدر روزهای اخیر، بحث بر سر فاصله گرفتن بانک مرکزی از استانداردهای «بازل ۳» داغ شده است. سرمایه نظارتی همان قلکِ ایمنی بانکها برای روزهای سخت است. حالا که ناترازی شبکه بانکی ایران به اوج رسیده، چالش اصلی این است که آیا بانکها واقعاً توانِ ذخیرهسازی این سرمایه را دارند یا با نادیده گرفتن استانداردهای جهانی، ریسکِ از دست رفتن سپردههای مردم و تورم بیشتر را به جان میخرند.
آخرین اخبار با این مفهوم
چرا بانک مرکزی از استانداردهای سختگیرانه بازل ۳ فاصله گرفت؟
اصلاحات بانکی اخیر، تلاشی برای حفظ ثبات نظام بانکی در شرایطی است که جذب سرمایه نقدی ممکن نیست.
۲۳ تیر ۱۴۰۵