تضاد منافع سرمایه‌داران با بازار آزاد؛ چرا ترامپ علیه فریدمن شورش کرد؟

تجارت آزاد در متون آکادمیک به عنوان ابزار تخصیص بهینه منابع شناخته می‌شود.

میلتون فریدمن آزادی اقتصادی را پیش‌شرط ضروری برای آزادی سیاسی می‌دانست.

تجارت آزاد از نظر فریدمن سازوکاری خودانتظام بر پایه نیاز مصرف‌کننده است.

فریدمن تعرفه‌ها را مالیات غیرشفاف دولت به نفع گروه‌های خاص توصیف می‌کرد.

حمایت‌گرایی منجر به تحریف قیمت‌ها، کاهش نوآوری و گسترش فساد می‌شود.

شعار حمایت از تولید داخلی، مشاغل را در یک بخش به قیمت نابودی فرصت‌ها در بخش‌های دیگر حفظ می‌کند.

حمایت از صنعت به معنای تحمیل هزینه بر مصرف‌کننده از طریق افزایش قیمت‌هاست.

مبادله داوطلبانه یک بازی برد-برد است که هر دو طرف از آن سود می‌برند.

تجارت بین‌الملل امتداد منطق مزیت نسبی در سطح کلان و جهانی است.

هایک و فریدمن معتقد بودند برنامه‌ریزی دولتی مقدمه فروپاشی آزادی سیاسی است.

کنترل واردات و صادرات به معنای سلب حق انتخاب از مصرف‌کننده و جامعه است.

میزس معتقد بود تعرفه‌ها باعث بقای صنایع ناکارآمد و اخلال در نظم بازار می‌شوند.

مداخله دولت منابع را در حوزه‌های راکد محبوس کرده و مانع رشد اقتصادی می‌شود.

نیروی کار آزاد شده از واردات می‌تواند در بخش‌های بهره‌ورتر جذب شود.

اشتغال پایدار حاصل بهره‌وری است و صنایع نوپای تحت حمایت معمولاً هرگز رشد نمی‌کنند.

تجربه تاریخی آمریکا، انگلیس و آسیای شرقی برتری بازار باز را ثابت می‌کند.

تجارت آزاد علاوه بر کارایی اقتصادی، یک اصل اخلاقی برای حفظ آزادی فردی است.

سیاست‌های تعرفه‌ای نوعی انتقال قدرت به دولت و عامل فساد و نابرابری هستند.

سرمایه‌داران انحصارطلب لزوماً طرفدار رقابت و نظام سرمایه‌داری آزاد نیستند.

آزادی اقتصادی حقی است که جوامع ثروتمند را از جوامع فقیر متمایز می‌کند.