بحران اعتماد در صنعت آب؛ چرا سرمایه‌گذاران بدون رگولاتور مستقل وارد نمی‌شوند؟

بحران آب ایران ناشی از ناتوانی اقتصاد آب در جذب ۶۰ میلیارد دلار سرمایه مورد نیاز است.

سرمایه‌گذاران به دلیل نبود نهاد تنظیم‌گر مستقل و بی‌ثباتی قواعد بازی از صنعت آب گریزانند.

میانگین ۱۷ ساله اتمام پروژه‌ها نشان‌دهنده ناتوانی مالی و اجرایی دولت در زیرساخت‌های عمرانی است.

بخش خصوصی باید نیمی از اهداف کاهش مصرف آب را از طریق سرمایه‌گذاری محقق کند.

مدل‌های قراردادی فعلی به دلیل نبود تنظیم‌گر و نوسانات ارزی، دولت و سرمایه‌گذار را دچار بحران کرده‌اند.

تعهدات خرید تضمینی دولت تا سال ۱۴۱۰ به ۲۰۰ هزار میلیارد تومان می‌رسد که پرداخت آن غیرممکن است.

در انحصار طبیعی آب، ایفای همزمان نقش مالک و داور توسط دولت باعث شکست بازار شده است.

رگولاتور مستقل با فرمول‌های شفاف، تعرفه‌ها را بر اساس واقعیت‌های اقتصادی و تورم تعدیل می‌کند.

تجربه‌های موفق انگلستان و پرتغال نشان می‌دهد تنظیم‌گری مستقل کلید جذب سرمایه پایدار است.

در استرالیا نیز شفافیت مالی و قواعد مستقل، جذابیت پروژه‌های آب را برای سرمایه تضمین کرده است.

سرمایه‌گذاران به دنبال پوشش ریسک تنظیمی هستند و اکنون پشتوانه قانونی برای ایجاد رگولاتور فراهم است.

ایجاد رگولاتور مستقل نه یک هزینه، بلکه پیش‌شرط تامین مالی تمام برنامه‌های کلان آب کشور است.