بحران در معادن گچ ایران: ذخایر عظیم جهانی و تولید با نیمی از ظرفیت

سرمایه‌گذاری در معادن گچ ایران از سال ۹۵ تاکنون ناپایدار و دارای روند کلی نزولی بوده است.

ذخایر فراوان به دلیل هزینه‌های بالای انرژی، حمل‌ونقل و رکود مسکن، مزیت رقابتی ایجاد نکرده‌اند.

حل مشکلات ساختاری مانند بهره‌وری و نوسازی ناوگان، پیش‌شرط استفاده از ظرفیت‌های بالقوه این صنعت است.

تحریم‌ها و روابط سیاسی بهترِ رقیبی مثل ترکیه، سهم ایران را در بازارهای صادراتی منطقه کاهش داده است.

افزایش قیمت تمام‌شده و رکود ساخت‌وساز باعث شده کارخانه‌ها با کمتر از ۶۰ درصد ظرفیت کار کنند.

ترکیب رکود داخلی و محدودیت صادرات، سودآوری واحدها را به شدت کاهش داده و ناترازی انرژی خسارت‌بار شده است.

گرانی مواد پتروشیمی، مواد ناریه، دستمزد و سوخت ماشین‌آلات، هزینه‌های استخراج را به شدت بالا برده است.

بانک‌ها در تأمین سرمایه در گردش همکاری نمی‌کنند و نقدینگی واحدهای معدنی به شدت کاهش یافته است.

فرسودگی ۲۰ ساله ماشین‌آلات و نبود تسهیلات برای نوسازی، بهره‌وری معادن گچ را به شدت پایین آورده است.

زیرساخت‌های ضعیف جاده‌ای و هزینه‌های بالای حمل‌ونقل، موانع جدی توسعه معادن جدید هستند.

عدم توازن بین هزینه‌های تولید و کشش قیمت بازار، خطر تعطیلی گسترده معادن گچ را افزایش داده است.