نقشه راه ۳۰۰ میلیارد دلاری: تبدیل «حرف» به «سرمایه» با ایجاد جزایر شفافیت

تفاوت حرف و عمل در سرمایه‌گذاری؛ ضرورت معماری دقیق برای جذب سرمایه.

سرمایه‌گذاری تابع ریسک و بازده است و با دستور سیاسی تغییر نمی‌کند.

سرمایه‌گذار به واقعیات حقوقی، بانکی و تحریمی توجه می‌کند، نه بیانیه‌ها.

ایران با شبکه‌ای از ریسک‌های همزمان (اوفک، اف‌ای‌تی‌اف) روبروست.

پیشنهاد تمرکز کوتاه‌مدت بر مناطق جغرافیایی مشخص برای مدیریت ریسک.

تعریف سه منطقه ویژه با سازوکار شفافیت بالا برای فعالیت‌های رسمی.

منطق طرح: ایجاد کانال‌های محدود و قابل کنترل به‌جای بازگشایی کل اقتصاد.

منطقه اول: چابهار-مکران به عنوان دروازه اقیانوسی و قطب زیرساخت.

ضرورت صدور مجوزهای دقیق اوفک برای کل زنجیره پروژه‌های چابهار.

لزوم اجرای نظام سخت‌گیرانه مبارزه با پول‌شویی در منطقه چابهار.

منطقه دوم: کیش و قشم به عنوان دفتر عملیات مالی و حقوقی.

کیش و قشم نیازمند حداکثر شفافیت برای جلوگیری از پول‌شویی تجاری هستند.

مجوزهای کیش و قشم باید فعالیت‌های خدماتی را پوشش داده و محدودیت صریح داشته باشند.

منطقه سوم: ارس و انزلی برای اتصال به خزر و امنیت غذایی.

ضرورت کنترل شدید کالا و مقصد در ارس برای مدیریت ریسک تحریم.

تکمیل زنجیره صندوق با تقسیم کار میان سه منطقه پیشنهادی.

ایجاد فهرست سفید از پروژه‌ها و پیمانکاران تایید شده با افشای مالکیت.

امکان طراحی بازی برد-برد بر اساس تجربه چین، ژاپن و ویتنام.

ظرفیت‌های فراوان ایران نیازمند آرامش، اعتماد و برنامه بلندمدت برای جذب سرمایه است.