یارانه دستمزد

یارانه دستمزد در واقع یک مشوق مالی است که دولت به جای پرداخت مستقیم به فرد، به کارفرما می‌دهد تا هزینه استخدام نیروی جدید کاهش یابد. در این طرح، اگر یک واحد تولیدی یا خدماتی اقدام به جذب جوانی کند که سابقه کار ندارد، دولت تا مدتی مشخص بخشی از حداقل دستمزد او را به کارفرما برمی‌گرداند. این کار باعث می‌شود ریسکِ مالیِ استخدام برای مدیرانِ بنگاه‌های اقتصادی کمتر شود.

در فضای اقتصادی ایران که هزینه‌های جانبیِ تولید بالاست، این یارانه به بقای کارگاه‌های کوچک کمک می‌کند. مثلاً یک کارگاه تولیدی در منطقه‌ای محروم می‌تواند با استفاده از این طرح، دو نیروی جوانِ تحصیل‌کرده را با هزینه کمتری جذب کند؛ این یعنی هم پول کمتری از جیب کارفرما بابت حقوق خارج می‌شود و هم آن جوان فرصت پیدا می‌کند وارد بازار کار شود. در واقع، این سیاست تلاشی است تا به جای توزیعِ پولِ نقدِ بی‌هدف، بودجه دولت صرفِ ایجادِ شغلِ پایدار و رونقِ کسب‌وکارهای بومی شود.