نقشه راه ۵ مرحله‌ای برای نجات تولید و اشتغال ایران در شرایط بحرانی

نااطمینانی ناشی از بحران، جریان‌های حیاتی تولید مثل نقدینگی و مواد اولیه را مختل می‌کند.

بنگاه‌های کوچک و متوسط به دلیل ذخایر محدود، بیشترین آسیب را از بحران می‌بینند.

سیاست‌های حمایتی باید سریع، هماهنگ بین دستگاه‌ها و کاملاً هدفمند اجرا شوند.

حمایت‌های دولتی باید موقت باشند تا جایگزین دائمی مکانیزم بازار نشوند.

کاهش مالیات برای بنگاه‌های زیان‌ده بی‌اثر است؛ امهال بدهی و حمایت دستمزدی کارآمدتر است.

تسریع در استرداد مالیات ارزش افزوده و اعتبار مالیاتی مشروط به حفظ اشتغال پیشنهاد می‌شود.

کاهش موقت سهم بیمه کارفرما ابزاری کلیدی برای جلوگیری از اخراج کارگران است.

دولت باید منابع جایگزین برای کاهش درآمدهای سازمان تامین اجتماعی پیش‌بینی کند.

ایجاد خط اعتباری ویژه و تامین مالی زنجیره‌ای برای حل مشکل سرمایه در گردش ضروری است.

تزریق نقدینگی باید مشروط به فاکتور خرید و لیست بیمه باشد تا منحرف نشود.

تسهیل واردات مواد اولیه و ثبات مقررات گمرکی برای تداوم تولید حیاتی است.

دولت با پرداخت بدهی‌های خود به بخش خصوصی می‌تواند تقاضای آسیب‌دیده را تقویت کند.

ثبات مقرراتی و اعتمادسازی، پیش‌نیاز اثرگذاری هرگونه حمایت مالی بر تولید است.

اولویت اول بسته حمایتی باید حفظ اشتغال از طریق کاهش هزینه‌های بیمه و دستمزد باشد.

اولویت‌های بعدی شامل تامین نقدینگی، تسهیل زنجیره تامین و در نهایت مشوق‌های مالیاتی است.

حمایت‌ها باید سرمایه‌گذاری برای ثبات اجتماعی باشند، نه توزیع بی‌ضابطه و تورم‌زای منابع.