گاز مشعل
گاز مشعل که در مناطق نفتخیز ایران به آن فلر میگویند، گازی است که همراه با نفت خام از مخزن خارج میشود. در یک اقتصاد توسعهیافته، این گاز را مهار کرده و به سوخت یا مواد پتروشیمی تبدیل میکنند، اما در ایران به دلیل فرسودگی تجهیزات یا نبود سرمایه، بخش بزرگی از آن در فضای باز سوزانده میشود. این کار نه تنها هدر دادن یک دارایی ارزشمند است، بلکه باعث آلودگی شدید محیطزیست در استانهای جنوبی و آسیب به سلامت ساکنان اطراف میدانهای نفتی میشود. تأثیر این هدررفت بر زندگی ایرانیها کاملاً ملموس است؛ سالانه معادل چندین فاز پارس جنوبی ثروت ملی در هوا دود میشود که میتوانست درآمد ارزی کشور را جهش دهد و صرف زیرساختها شود. از سوی دیگر، در روزهای سرد سال که صنایع و نیروگاهها با ناترازی و کمبود گاز دستوپنجه نرم میکنند، جمعآوری همین گازهای مشعل میتوانست مانع از قطع برق یا تعطیلی کارخانهها شود و از فشار تورمی ناشی از کاهش تولید در اقتصاد بکاهد.
چرا الان مهم است
تازهدر روزهایی که ناترازی گاز به دغدغه اصلی صنایع و خانوارها تبدیل شده، خبر هدفگذاری برای جمعآوری ۳۵ میلیون مترمکعب گاز مشعل تا سال ۱۴۰۷ اهمیت دوچندانی یافته است. این اقدام نه تنها تلاشی برای جلوگیری از سوختن ثروت ملی در میادین نفتی است، بلکه راهکاری کلیدی برای تزریق منابع جدید به شبکه انرژی و کاهش آلایندگی در مناطق نفتخیز محسوب میشود.
آخرین اخبار با این مفهوم

برنامه ایران برای پایان مشعلسوزی: هدفگذاری جمعآوری ۳۵ میلیون مترمکعب گاز تا ۱۴۰۷
ایران با مشارکت ۶ میلیارد دلاری بخش خصوصی، به دنبال جمعآوری ۳۵ میلیون مترمکعب گازهای مشعل تا سال ۱۴۰۷ است.
۳۰ خرداد ۱۴۰۵