کاربری اداری

کاربری اداری یعنی شهرداری در طرح تفصیلی شهر، اجازه داده است که در آن ملک خاص، فعالیت‌های دفتری و ستادی انجام شود. در این واحدها معمولاً فضایی برای میزهای کار و جلسات فراهم شده و در سند تک‌برگ ملک، نوع کاربری صراحتاً «اداری» قید می‌شود. تفاوت اصلی آن با واحد تجاری در این است که در ملک اداری، خرید و فروش مستقیم کالا انجام نمی‌شود و به همین دلیل، معمولاً در طبقات بالای ساختمان‌ها قرار دارند و نیازی به ویترین یا پاخورِ خیابان ندارند.

برای خریدار یا مستأجر ایرانی، شناخت این کاربری از نظر مالی بسیار حیاتی است؛ چرا که قیمت خرید و اجاره این املاک معمولاً از واحدهای مسکونی گران‌تر و از مغازه‌ها ارزان‌تر است. اگر شما در یک واحد مسکونی دفتر کار راه بیندازید، همواره با ریسک شکایت همسایه‌ها و پلمب واحد توسط شهرداری (ماده ۱۰۰) روبرو هستید، اما داشتن کاربری اداری به کسب‌وکار شما رسمیت می‌دهد و اجازه نصب تابلو و دریافت مجوزهای صنفی را فراهم می‌کند. همچنین هزینه‌های عوارض و نوسازی این املاک با نرخ متفاوتی نسبت به منازل عادی محاسبه می‌شود که باید در بودجه‌بندی سالانه شرکت لحاظ شود.