نوآوری باز
نوآوری باز یعنی شکستنِ مرزهای یک شرکت و اجازه دادن به جریانِ آزادِ دانش. در این مدل، یک کسبوکار قبول میکند که تمامِ آدمهای باهوش در استخدام او نیستند؛ پس به جای اینکه سالها وقت و هزینه صرفِ تحقیق و توسعه در آزمایشگاههای مخفی کند، چالشهایش را با دانشگاهیان، مخترعان و حتی رقبا در میان میگذارد تا سریعتر به نتیجه برسد. این یک معاملهٔ دو سر بُرد است که در آن ایده از بیرون میآید و زیرساخت از درون فراهم میشود.
در اقتصاد ایران که هزینههای تولید و تحقیق به دلیل تورم بالاست، نوآوری باز راهی برای کاهش هزینهها و جلوگیری از اتلاف سرمایه است. مثلاً وقتی یک بانک بزرگ یا خودروساز ایرانی به جای ساختنِ یک قطعه یا نرمافزار از صفر، چالش خود را به فراخوان میگذارد و از توانِ شرکتهای دانشبنیان استفاده میکند، هم هزینه تولید پایین میآید و هم کیفیت محصول نهایی برای مصرفکننده بهتر میشود. این رویکرد مستقیماً روی سودآوری شرکتهای بورسی و در نهایت کیفیت خدمات و کالایی که به دست مردم میرسد اثر میگذارد.
چرا الان مهم است
تازهاقتصاد ایران از مرحلهی دلخوش کردن به سوله و ساختمان در مراکز رشد عبور کرده است. اکنون بحث داغ محافل اقتصادی، گذار به «نوآوری باز» است؛ یعنی شرکتهای بزرگ بهجای حبس کردن دانش پشت درهای بسته، با نخبگان و استارتاپها شریک میشوند تا در شرایط محدودیت منابع، با هزینهی کمتر و سرعت بیشتر، راهحلهای واقعی برای بازار پیدا کنند.
آخرین اخبار با این مفهوم
پایان عصر ساختمانسازی در مراکز رشد؛ گذار به موتورهای خلق ارزش
مراکز رشد دانشگاهی باید از فضای استقرار شرکتها به سمت زنجیره کامل تجاریسازی و خلق ارزش حرکت کنند.
۲۴ شهریور ۱۴۰۵