پایان عصر ساختمان‌سازی در مراکز رشد؛ گذار به موتورهای خلق ارزش

تمرکز مراکز رشد باید از فضای فیزیکی به زیرساخت‌های نرم و تجاری‌سازی تغییر کند.

مدل‌های سیاست‌گذاری گذشته با تمرکز بر توسعه کمی، جایگاه مراکز رشد را در دانشگاه‌ها تضعیف کرده‌اند.

ارزیابی مراکز رشد باید بر اساس خروجی‌های اقتصادی و موفقیت واحدهای فناور در بازار باشد.

پیچیدگی فناوری‌های نوین، نیاز به زیرساخت‌های تخصصی و سرمایه‌گذاری بلندمدت را ضروری کرده است.

بازآفرینی مراکز رشد یک پروژه اصلاحی برای رفع چالش‌های انکوباسیون و تامین مالی است.

اقدامات اولیه شامل توانمندسازی مدیران و شناسایی استعدادها آغاز شده اما هنوز در مراحل ابتدایی است.

اعداد و ارقام اولیه زمانی ارزشمندند که به خروجی‌های ملموس اقتصادی و کسب‌وکار منجر شوند.

یکپارچه‌سازی ساختارها بدون اصلاح عملکرد، تنها یک تغییر اداری است و مشکل اصلی را حل نمی‌کند.

ارتباط با ابزارهای تامین مالی و صندوق‌های سرمایه‌گذاری، حلقه مفقوده مدل فعلی مراکز رشد است.

معیار نهایی موفقیت، تعداد کسب‌وکارهای مستقل و فناوری‌های تجاری‌سازی شده است، نه تعداد ساختمان‌ها.