نرخ پایه صادراتی
نرخ پایه صادراتی در واقع برچسب قیمتی است که گمرک روی کالاهای خروجی از مرزهای ایران میزند. وقتی یک تاجر میخواهد محصولی مثل پسته، فرش یا سیمان را صادر کند، دولت بر اساس این نرخِ مصوب مشخص میکند که او چقدر درآمد دلاری داشته است. این عدد لزوماً همان پولی نیست که صادرکننده در بازار جهانی از مشتری میگیرد، بلکه یک عدد مبنا برای دولت است تا بر اساس آن مالیات را حساب کند و بداند صادرکننده دقیقاً چه میزان ارز را باید به سامانه نیما یا بازارهای رسمی بازگرداند.
اهمیت این نرخ برای زندگی روزمره ما در تأثیر آن بر قیمت دلار و موجودی کالاها در بازار داخلی است. اگر این نرخ بیش از حد بالا تعیین شود، صادرات برای تولیدکننده ایرانی گران تمام میشود و او ترجیح میدهد فعالیتش را کم کند که نتیجهاش کاهش ورود دلار به کشور و افزایش قیمت ارز است. از طرفی، تنظیم دقیق این نرخ روی قیمت محصولاتی مثل فولاد و مواد پتروشیمی در بورس کالا اثر میگذارد که مستقیماً قیمت نهایی مسکن، خودرو و حتی لوازم پلاستیکی خانوار را تغییر میدهد.
چرا الان مهم است
تازهدر شرایطی که نوسانات ارزی و لزوم بازگشت ارز حاصل از صادرات فشار مضاعفی بر بازرگانان وارد کرده، بازنگری در نرخ پایه صادراتی به یکی از مطالبات اصلی بخش خصوصی تبدیل شده است. واقعیسازی این نرخها در گمرک، کلیدِ حل چالشهای مالیاتی و رفع تعهدات ارزی است که میتواند مسیر خروج از بنبستهای فعلی تجارت خارجی ایران را هموار کند.
آخرین اخبار با این مفهوم

نقشه راه بخش خصوصی برای عبور از بحرانهای صادراتی
بخش خصوصی خواستار رفع تعهد ارزی و تغییر ترکیب صادرات به سمت محصولات با ارزش افزوده بالا شد.
۶ مهر ۱۴۰۵