مصرف نمایشی

مصرف نمایشی زمانی اتفاق می‌افتد که ما پولی را نه برای کیفیت یا کارایی واقعی یک کالا، بلکه برای «دیده شدن» و فخرفروشی خرج می‌کنیم. در این حالت، قیمت بالای محصول خودش یک مزیت به حساب می‌آید؛ چون به جامعه پیام می‌دهد که ما توان مالی بالایی داریم. این رفتار که در فرهنگ ما گاهی با عنوان «چشم و هم‌چشمی» شناخته می‌شود، باعث می‌شود فرد حتی با درآمد متوسط، برای حفظ ظاهر به سمت هزینه‌های کمرشکن برود. در اقتصاد تورمی ایران، این پدیده باعث می‌شود سرمایه‌های خرد به جای ورود به مسیرهای مولد، صرف خرید کالاهای مصرفی لوکس مثل ساعت‌های برند یا برگزاری مراسم‌های تجملی شود. این کار نه تنها باعث از دست رفتن فرصت پس‌انداز و سرمایه‌گذاری در دارایی‌های واقعی می‌شود، بلکه هزینه‌های جاری زندگی را هم به شدت بالا می‌برد و فرد را در یک چرخه دائمی از اضطراب مالی برای حفظ پرستیژ گرفتار می‌کند.