مزیت سرپرستی

مزیت سرپرستی به این معناست که یک شرکت بزرگ یا هلدینگ، صرفاً یک مالکِ منفعل نیست، بلکه با حضور خود باعث می‌شود شرکت‌های زیرمجموعه‌اش بهتر از زمانی که مستقل بودند، کار کنند. این برتری می‌تواند ناشی از دانش مدیریتی، برند معتبر یا توانایی چانه‌زنی بالاتر در بازار باشد. در واقع، اگر حذف شرکت مادر باعث افت عملکرد زیرمجموعه‌ها شود، یعنی آن هلدینگ دارای مزیت سرپرستی است و صرفاً باری بر دوش آن‌ها نیست.

در اقتصاد ایران، این مفهوم در هلدینگ‌های بزرگ پتروشیمی یا بانکی بسیار ملموس است. مثلاً وقتی یک هلدینگ می‌تواند برای تمام زیرمجموعه‌هایش با نرخ کمتری وام بگیرد یا از نفوذ خود برای تسهیل صادرات و رفع موانع گمرکی آن‌ها استفاده کند، در حال خلق مزیت سرپرستی است. برای سهامداران بورس تهران، شناخت این مزیت حیاتی است؛ چرا که خرید سهام یک هلدینگِ بدون مزیت سرپرستی، یعنی پرداخت هزینه بابت مدیریتی که نه تنها سودی نمی‌رساند، بلکه با بروکراسی و هزینه‌های ستادی، ارزش دارایی‌های زیرمجموعه را هم هدر می‌دهد.