فساد سیاسی

فساد سیاسی زمانی رخ می‌دهد که تصمیم‌گیران و سیاست‌مداران، به‌جای نگاه ملی، از نفوذ خود برای تأمین منافع خود یا اطرافیانشان استفاده کنند. این موضوع فراتر از یک رشوه‌گیری ساده است؛ در واقع وقتی یک مدیر یا نهاد، بودجه عمومی را به سمت پروژه‌های بی‌فایده هدایت می‌کند یا قوانین را به نفع یک گروه خاص تغییر می‌دهد، فساد سیاسی شکل گرفته است. در این ساختار، ضوابط جای خود را به روابط می‌دهند و شایسته‌سالاری فدای وفاداری می‌شود.

در اقتصاد ایران، اثر این فساد مستقیماً در جیب مردم دیده می‌شود. برای مثال، وقتی «امضاهای طلایی» برای واردات کالا با ارز ارزان‌قیمت دولتی به افراد خاص داده می‌شود، رانت بزرگی ایجاد می‌گردد که نتیجه‌اش چیزی جز گرانی برای مصرف‌کننده نهایی و هدررفت منابع ارزی کشور نیست. این اتفاق باعث می‌شود مالیاتی که شما می‌پردازید، به‌جای ساخت زیرساخت‌هایی مثل بیمارستان و جاده، صرف ثروتمندتر شدن عده‌ای معدود شود و با ایجاد ناترازی در بودجه، در نهایت به شکل تورم و کاهش قدرت خرید به زندگی روزمره شما بازگردد.